தூத்துக்குடி மாவட்டம் குளத்தூரில் நடந்த 17 வயது மாணவியின் கொலைச் சம்பவம், ஒரு குடும்பத்தின் துயரத்தை மட்டுமல்லாமல், நிர்வாகத் தவறுகளின் தீவிரத்தையும் வெளிக்கொணர்கிறது. “எங்க புள்ளைய நாங்களேதான் தேடி எடுத்தோம்…” என்று உறவினர்கள் கதறிய குரல், ஒரு தனிப்பட்ட வேதனை அல்ல; அது அமைப்பின் செயலிழப்புக்கு எதிரான ஒரு கடும் குற்றச்சாட்டு.
கடந்த வாரம் மாலை, இயற்கை உபாதைக்காக வெளியே சென்ற அந்த மாணவி வீடு திரும்பாத நிலையில், மறுநாள் அருகிலுள்ள புதர்பகுதியில் காயங்களுடன் உயிரிழந்த நிலையில் கண்டெடுக்கப்பட்டார். அவரது உடல்நிலை பல்வேறு சந்தேகங்களை எழுப்பிய நிலையில், இந்தச் சம்பவம் சமூகத்தில் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. மேலும், சம்பவம் நடந்த பிறகும் குற்றவாளிகள் உடனடியாக கைது செய்யப்படாததால், குடும்பத்தினர் கடும் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தினர்.
இந்தச் சம்பவத்தின் ஆரம்பத்திலேயே தேடுதல் நடவடிக்கைகள் தாமதமானது மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியாக உள்ளது. போலீசார் உடனடி நடவடிக்கை எடுக்காததால், கிராம மக்கள் தாமாகவே தேடிச் சென்று உடலை கண்டுபிடித்ததாக கூறப்படுகிறது. பின்னர் வழக்கமான நடவடிக்கைகளாக சில அதிகாரிகள் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டாலும், அதனால் ஏற்பட்ட இழப்பு ஈடு செய்ய முடியாதது.
மேலும் அதிர்ச்சியளிப்பது, இந்த வழக்கில் சந்தேகிக்கப்படும் நபர் முன்பே ஒரு கொலை வழக்கில் தண்டனை பெற்றவர் என்பது. இப்படிப்பட்ட நபர்கள் சமூகத்தில் சுதந்திரமாகச் சுழல்வதை கண்காணிக்கத் தவறிய அமைப்புகளின் பொறுப்பும் கேள்விக்குறியாகிறது.
இது ஒரு தனிப்பட்ட சம்பவமாக மட்டும் இல்லாமல், சமீப நாட்களில் மாநிலம் முழுவதும் இடம்பெற்ற பல்வேறு குற்றச் சம்பவங்களின் தொடர்ச்சியாக பார்க்கப்படுகிறது. சிறுமிகள் முதல் முதியவர்கள் வரை பல்வேறு வயதினரும் பாதிக்கப்பட்டுள்ள சம்பவங்கள் சமூகத்தில் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன.
சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கு குறித்து பெருமையாகப் பேசப்படும் சூழலில், இத்தகைய சம்பவங்கள் பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை சிதைக்கின்றன. குறிப்பாக, புகார் அளிக்கப்பட்ட பிறகே வழக்குகள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன என்ற குற்றச்சாட்டுகள், காவல்துறையின் செயல்பாட்டை பற்றி சந்தேகங்களை எழுப்புகின்றன.
போதைப்பொருட்களின் பரவல் மற்றும் கண்காணிப்பு குறைபாடுகள் போன்றவை இத்தகைய குற்றங்களுக்கு காரணமாக இருக்கலாம் என்று சமூக ஆர்வலர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். இது வெறும் சட்ட அமலாக்க பிரச்சினை மட்டுமல்ல, சமூக பாதுகாப்பின் அடிப்படை சிக்கலாக மாறியுள்ளது.
பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் பாதுகாப்பாக வாழக்கூடிய சூழலை உருவாக்குவது எந்த அரசின் முக்கிய பொறுப்பாகும். புள்ளிவிவரங்களைக் காட்டிலும், தரமான பாதுகாப்பு உணர்வை மக்களுக்கு வழங்கும் நடவடிக்கைகள் அவசியமாகின்றன. இல்லையெனில், பாதுகாப்பு குறித்த வாக்குறுதிகள் வெறும் வார்த்தைகளாகவே இருந்து விடும்.