மதுரை திருப்பரங்குன்றம் தீப விவகாரம், இந்த ஆண்டு தமிழ்நாட்டில் உருவான மிகக் கடுமையான அரசியல் மற்றும் சமூக மோதல்களில் ஒன்றாக மாறியுள்ளது. தலைமுறை தலைமுறையாக இந்துக்கள் கடைப்பிடித்து வரும் ஒரு புனிதமான ஆன்மிகச் சடங்கு, தற்போது சட்டம், நிர்வாகம் மற்றும் அரசியல் தலையீடுகளால் சிக்கலுக்குள்ளாக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த விவகாரம் இயல்பாக உருவானதல்ல; மாறாக, திமுக அரசு திட்டமிட்டு உருவாக்கிய அரசியல் மோதல் என்றும், பண்டைய இந்து மரபுகளைப் புறக்கணிக்கும் ஒரு முயற்சியாகவே இதைப் பார்க்க வேண்டும் என்றும் இந்து முன்னணி உள்ளிட்ட பல்வேறு இந்து அமைப்புகளும் அரசியல் விமர்சகர்களும் கடுமையாக குற்றம்சாட்டுகின்றனர்.
“குன்று இருக்கும் இடமெல்லாம் குமரன் இருப்பான்” என்ற தமிழர் நம்பிக்கைக்கு உயிர்ப்பான சாட்சியாக விளங்குவது திருப்பரங்குன்றம் மலை. மதுரையில் அமைந்துள்ள இந்த புனித மலை, தமிழ்ப் பண்பாட்டிலும் ஆன்மிக வரலாறிலும் தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. பல நூற்றாண்டுகளாக முருகப்பெருமானை வழிபட்டு வரும் பக்தர்கள், கார்த்திகை தீபத் திருவிழாவை இங்கு மிகுந்த பக்திப் பெருக்குடன் கொண்டாடி வந்துள்ளனர். மலை உச்சியில் தீபம் ஏற்றும் இந்த மரபு, வெறும் ஒரு சடங்கு அல்ல; அது தமிழ் இந்து கலாச்சார அடையாளத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
பண்டைய காலங்களில் இங்கு தீபம் ஏற்றப்பட்டு வந்ததாகவும், பின்னர் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் அந்த நடைமுறை கைவிடப்பட்டதாகவும் இந்து அமைப்புகள் நம்புகின்றன. எனவே, அந்த பாரம்பரிய நம்பிக்கைக்கு மீண்டும் மரியாதை அளித்து, தீபம் ஏற்றும் வழக்கத்தை தொடர வேண்டும் என்பதே பக்தர்களின் கோரிக்கையாக இருந்து வருகிறது. இந்த நம்பிக்கையை மதித்து பாதுகாப்பது அரசின் கடமை என்றும் அவர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.
இந்த நிலையில், கார்த்திகை தீபத் திருவிழாவை முன்னிட்டு, திருப்பரங்குன்றம் முருகன் கோயில் மலை உச்சியில் உள்ள தீபத்தூணில் நேரடியாக தீபம் ஏற்றலாம் என்று சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் மதுரை கிளை தெளிவான உத்தரவை வழங்கியது. நீதிபதி ஜி.ஆர். சுவாமிநாதன் வழங்கிய அந்த உத்தரவில், தீபத்தூண் சிக்கந்தர் பாதுஷா தர்காவிலிருந்து சுமார் 50 மீட்டர் தொலைவில் இருப்பதால், தீபம் ஏற்றுவது தர்காவையோ அல்லது முஸ்லிம் சமூகத்தையோ எந்த விதத்திலும் பாதிக்காது என்று தெளிவாகக் குறிப்பிட்டார். இதன் மூலம், அறநிலையத்துறை உள்ளிட்ட பல்வேறு தரப்புகள் முன்வைத்த ஆட்சேபனைகளையும் நீதிமன்றம் நிராகரித்தது.
மேலும், கோயில் நிர்வாகம் மலைப்பகுதியில் உள்ள காலி இடங்களின் மீது தங்களது உரிமையை பாதுகாப்பதில் போதிய கவனம் செலுத்தவில்லை என்றும் நீதிபதி சுட்டிக்காட்டினார். 1923 ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பு, எந்த பகுதி யாருக்கு சொந்தம் என்பதைத் தெளிவாக நிர்ணயித்திருந்தாலும், அது கோயில் நிலங்களை ஆக்கிரமிப்பதில் இருந்து மசூதி நிர்வாகிகளைத் தடுக்கவில்லை என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். எனவே, கோயிலுக்குச் சொந்தமான நிலங்களை பாதுகாப்பதில் நிர்வாகம் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும் என்றும், தீபம் ஏற்றுவதில் எந்த தவறும் இல்லை என்றும் நீதிபதி வலியுறுத்தினார்.
இவ்வளவு தெளிவான சட்ட உத்தரவு இருந்தும், திமுக அரசு அதனை மதிக்காமல் செயல்பட்டதாக குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளது. நீதிமன்றம் அனுமதி அளித்த இடத்திலேயே தீபம் ஏற்றப்பட்டிருந்தால், இந்த விவகாரம் ஒரு பிரச்சனையாகவே உருவாகியிருக்காது என்பதே பலரின் கருத்தாக உள்ளது. ஆனால், அரசின் நடவடிக்கைகள் நீதிமன்ற அவமதிப்பாகவே பார்க்கப்படுகின்றன.
விமர்சகர்களின் பார்வையில், திமுக அரசு இந்துக்களின் உணர்வுகளைப் புறக்கணித்து, தன்னை மதச்சார்பற்றதாக காட்டிக்கொள்ளும் முயற்சியில், இல்லாத ஒரு பிரச்சனையை செயற்கையாக உருவாக்கியுள்ளது. பல நூற்றாண்டுகளாக இந்துக்கள் வழிபட விரும்பும் அந்த இடத்தின் மீது அரசு திடீரென உரிமை கேள்வி எழுப்புவது, திமுகவின் இந்து விரோதப் போக்கை வெளிப்படுத்துவதாகவும் அவர்கள் கூறுகின்றனர். இது தேவையற்ற குழப்பங்களையும், முன்பு இல்லாத பதற்றத்தையும் சமூகத்தில் விதைத்துள்ளதாக விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுகிறது.
மதங்களுக்கிடையேயான நல்லிணக்கத்தை காப்பதற்குப் பதிலாக, இந்துக்கள் மற்ற சமூகங்களின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த முயற்சிப்பதாக ஒரு தோற்றத்தை திமுக அரசு உருவாக்க முயல்கிறது என்றும் குற்றச்சாட்டு எழுகிறது. இது அரசியல் ஆதாயத்திற்காக மேற்கொள்ளப்படும் சிறுபான்மை திருப்தி நடவடிக்கையாகவே பலரால் பார்க்கப்படுகிறது.
சென்னை உயர் நீதிமன்றம் தீபம் ஏற்ற அனுமதி வழங்கிய பின்னரும், மாநில அரசு மேல்முறையீடு செய்தது. நிர்வாக மற்றும் சட்டம்-ஒழுங்கு பிரச்சனைகளை காரணமாகக் காட்டி, அந்த மேல்முறையீட்டை முன்வைத்த அரசின் நடவடிக்கை, விவகாரத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்தியது. நீதிமன்ற அனுமதி இருந்தும், அரசின் மேல்முறையீட்டை காரணம் காட்டி, பக்தர்கள் தங்கள் சடங்கை நிறைவேற்ற முடியாதபடி காவல்துறை மற்றும் அதிகாரிகள் தடுத்ததாக குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன. இதை இந்து பக்தர்கள் தங்கள் மத நடைமுறைகளில் நேரடித் தலையீடாகவே கருதினர்.
இந்த விவகாரம், நீதிபதி சுவாமிநாதன் வழங்கிய தீர்ப்புக்கு எதிராக திமுகவுடன் தொடர்புடைய சிலர் பதவிநீக்கத் தீர்மானம் கொண்டு வர முயன்றபோது, இன்னும் தீவிரமான திருப்பத்தை எடுத்தது. இது நீதித்துறையின் சுதந்திரத்தை அச்சுறுத்தும் நடவடிக்கையாகவும், நீதிமன்றங்களை அரசியல் அழுத்தத்திற்கு உட்படுத்தும் ஆபத்தான முன்னுதாரணமாகவும் பரவலாக விமர்சிக்கப்பட்டது. சட்டபூர்வமான தீர்ப்பை வழங்கியதற்காக ஒரு நீதிபதியை நீக்க முயற்சிப்பது, நீதித்துறையை அரசியலாக்கும் முயற்சியாகவே அரசியல் விமர்சகர்கள் பார்க்கின்றனர்.
மொத்தத்தில், இந்த திருப்பரங்குன்றம் தீப விவகாரம், திமுகவின் இந்து விரோதக் கொள்கைகளின் தொடர்ச்சியான வெளிப்பாடாகவே எதிர்க்கட்சிகளாலும் இந்து அமைப்புகளாலும் பார்க்கப்படுகிறது. பிற மதங்களின் திருவிழாக்களுக்கும் நடைமுறைகளுக்கும் அரசு சலுகைகளும் ஆதரவும் வழங்கும் நிலையில், பண்டைய இந்து மரபுச் சடங்குகளுக்கு மட்டும் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படுவதாக அவர்கள் குற்றம்சாட்டுகின்றனர். பாரபட்சமான நிர்வாக செயல்பாடுகள் மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்ட அமல்படுத்தல்கள், இந்து கலாச்சார அடையாளத்தைப் பலவீனப்படுத்தும் ஒரு பெரிய திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவே இந்த விவகாரம் பார்க்கப்படுகிறது.
