வேதங்களும் புராணங்களும் சட்டக் கல்விக்கூடங்களில் சேர்க்கப்பட வேண்டும் என உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி பங்கஜ் மிதால் கருத்து தெரிவித்துள்ளார்.
இந்திய நீதித்துறையை இந்திய மயமாக்கும் பணிகள் தீவிரமாக நடந்து வருகின்றன என்றும், உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்புகள் இப்போது பிராந்திய மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு மக்களுக்குச் சேர்க்கப்படுகின்றன என்றும் நீதிபதி பங்கஜ் மிதால் தெரிவித்துள்ளார்.
மேலும் அவர் கூறியதாவது: “வேதங்கள், ஸ்மிருதிகள், அர்த்தசாஸ்திரம், மனு ஸ்மிருதி, தர்ம சாஸ்திரங்கள், மகாபாரதம் மற்றும் இராமாயணம் போன்றவை வெறும் கலாசாரப் பொருட்கள் அல்ல. அவை நீதியும் சமத்துவமும், ஆட்சி முறையும், தண்டனையும், சமாதானமும், ஒழுக்கமும் குறித்த ஆழ்ந்த தத்துவங்களை கொண்டுள்ளன. இந்திய நீதித் தத்துவத்தின் மூலங்களை புரிந்துகொள்ள இதனை நம்முடைய பாடத்திட்டத்தில் சேர்த்தல் அவசியமாக இருக்கிறது.”
இந்த கருத்தை அவர் ஏப்ரல் 12-ஆம் தேதி போபாலில் உள்ள தேசிய சட்ட நிறுவனம் (NLIU) நடத்தும் சட்ட மாநாட்டில் தெரிவித்தார். இது உச்சநீதிமன்றத்தின் 75 ஆண்டு கொண்டாட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.
நான்கு நூல்கள்… சட்டக் கோட்பாட்டின் அடித்தளங்கள்
முன்னாள் தலைமை நீதிபதி (CJI) டி.வாய். சந்திரசூத் தலைமையில், நீதி தேவியின் புதிய சிலைச் சாயியில் உடையும் கண்களை மூடாமலும், வாளுக்கு பதிலாக புத்தகத்துடன் காண்பிக்கப்பட்டது. அந்த புத்தகம் இந்திய அரசியலமைப்பைக் குறிக்கிறது. ஆனால் நீதிபதி மிதால் கூறுகிறார்: “அரசியலமைப்புடன் வேதம், புராணம், பகவத்கீதையும் சேர வேண்டும். இந்திய சட்டத்திட்டம் அதனடிப்படையில் செயல்பட வேண்டும். அப்போதுதான் நம்முடைய ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் நீதி கிடைக்கும்.” என்று அவர் கூறுகிறார்.
மேலும், “இது வெறும் பாடநூல் படிப்பாக இல்லாமல், இந்தியாவின் பாரம்பரிய நீதியின் கோட்பாடுகளையும், தற்போது உள்ள அரசியலமைப்பு நீதித்துறையின் பிரதிபலிப்புகளையும் ஒப்பிட்டு கற்றுக்கொள்வது போன்றதாக இருக்க வேண்டும்.”
இந்த புதிய பாடப்பிரிவுக்கு “தர்மமும் இந்திய சட்டக் கோட்பாடும்” அல்லது “இந்திய சட்ட தத்துவத்தின் அடித்தளங்கள்” என்ற பெயர் இருக்கலாம் என அவர் சுட்டினார்.
மேற்கத்தியக் கொள்கைகளை விட இந்திய பாரம்பரியம் மேல்
“மீள சிந்திக்கும் சட்ட மாணவர்கள் மற்றும் நீதிபதிகள் ஒரு தலைமுறை உருவாகட்டும் — அவர்கள் சட்டப்பிரிவு 14 (சமத்துவம்) என்பது மேற்கத்திய கொள்கை அல்ல, சமத் என்ற வாதத்தின் பிரதிபலிப்பாக புரிந்து கொள்ளட்டும். சுற்றுச்சூழல் சட்டத்தை சட்டங்களின் வழியே அல்ல, வேதங்களில் உள்ள பிரகிருதி பக்தியால் புரிந்து கொள்ளட்டும். மாற்று வழி தீர்வு (ADR) என்பது ஷாஸ்திரங்களில் உள்ள பஞ்சாயத்து மரபுகளின் தொடர்ச்சியாக பார்ப்பட்டும். அரசியலமைப்பு ஒழுக்கம் (Constitutional Morality) என்பது இராஜதர்மத்தின் ஒரு நவீன வடிவமாக உணரட்டும்.”
இது ஒரு பழைய கால நினைவலைகளுக்கு இடம் கொடுக்கும் முயற்சி அல்ல எனவும், இது இந்திய அரசியலமைப்பின் பல்வகைமிக்க சட்ட அடையாளத்தை காக்கும் “அடித்தள இந்தியாவாக்கம்” எனவும் அவர் விளக்கினார்.
நீதியும் தர்மமும் – இரண்டும் ஒன்றே
“நம்முடைய நீதித்துறையின் வரலாறு 1950-இல் ஆரம்பிக்கவில்லை. அது தொன்மையான, ஆனால் இன்றும் உயிருள்ள மரபிலிருந்து தோன்றியது. உச்ச நீதிமன்றத்தின் குறிக்கோள் — யதோ தர்மஸோ ததோ ஜய: (தர்மம் இருக்கும் இடத்தில் வெற்றி) என்பது மகாபாரதத்திலிருந்து வந்தது. நம்முடைய கலாசாரப்பார்வையில், நீதிதான் தர்மத்தின் வடிவம்.”
நீதிமன்றத்தின் முக்கிய பங்கு என்னவெனில், “அரசியலமைப்பு ஒழுக்கம் ஆட்சித் திட்டங்களை விட மேலாக அமைய வேண்டும்; நீதி அரசியல் வசதிக்காக தியாகம் செய்யக்கூடாது; சட்டத்தின் ஆட்சி அதிகாரத்தின் ஆட்சியாக மாறக்கூடாது.”
சுற்றுச்சூழல் சட்டம், சமத்துவக் கொள்கை — வேதங்களில் தோன்றியவை
அதர்வவேதம் கூறுவது போல, “வானத்தை, நிலத்தை, காற்றை, நீரைக் காயப்படுத்த வேண்டாம்” என்பது நீதிமன்ற சுற்றுச்சூழல் தீர்ப்புகளுக்கான சான்று. ரிக் வேதத்தில் கூறப்படுவது போல, “யாரும் மேலானவர்களாகவோ கீழானவர்களாகவோ இருக்கக் கூடாது; அனைவரும் ஒரே பாதையில் பயணிக்கும் சகோதரர்களே” என்பதே சமத்துவத்தின் விழுமியக் கொள்கை.
மேற்கத்திய சட்டங்கள் சட்டம் மற்றும் நெறிமுறையை இரண்டாகப் பிரிக்கிறது. ஆனால் இந்திய பாரம்பரியத்தில் தர்மம் என்பதே சட்டமும் நெறிமுறையும், நீதியும் ஒழுக்கமும் ஒன்றாக பிணைந்த ஒருமைத்தன்மையான வழிமுறை என நீதிபதி மிதால் வலியுறுத்துகிறார்: “இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் செயல்பாடுகள் இதை நிரூபிக்கின்றன.”
